dagrenning

Af sannri ást og lífinu...

2012-01-27T11:03:00.000Z

Ég sat í sófanum og var að skoða brúðkaupsblöð í gærkvöldi. Í sömu andrá og augun mín gleypa í sig eina fegurstu brúðkaupstertu sem ég hef séð kemur systir mín trítlandi niður stigann með tölvuna í fanginu og heimtar að fá að sýna mér myndband á youtube. Á skjánum birtist eitthvað voða krúttaralegt strákaband syngjandi væmin tilbúin ástarlög - og litla skvísan hellti óðamála úr skálum krúttleikans. "Hann er sko uppáhalds þessi hérna!" Ég gat ekki annað en brosað. Að vera sextán og skotin í sætum söngvara. Æ æ. Sú var tíðin. Í dag er ég ástfangin af sætasta söngvaranum. Ég hélt áfram að fletta blaðinu á meðan lagið rúllaði áfram. "En varstu búin að heyra þetta?" spurði hún svo og ég bjóst við að á skjáinn kæmi annað lag í svipuðum dúr. Þess í stað datt blaðið á gólfið og augun límdust við skjáinn og fylltust af tárum. Þetta var lag sem ég heyrt margoft í útvarpinu - oft þegar ég er að vinna og ekki að hlusta almennilega á orðin. En þetta snerti við mér á magnaðan hátt.

Þetta er Chris Medina að syngja lagið sitt What Are Words. Hann syngur það til unnustu sinnar sem lenti í hræðilegu bílslysi og varð fyrir miklum heilaskaða. Hlustið á orðin. Horfið á myndbandið. Þetta er falleg ást. Sannari og dýpri en margir kynnast á lífsleiðinni.

Lífið er ekki sjálfsagt. Það er gjöf. Það er líka hverfult og aðstæður okkar geta breyst á einu augnabliki. Við ættum að nota þennan tíma sem okkur er gefinn hér á jörðinni til að létta undir með öðrum. Sýna kærleika - umhyggju - góðvild. Þú veist aldrei nákvæmlega hvað manneskjan við hliðina á þér er að ganga í gegnum. Eitt bros getur breytt rigningu í sólskin.

Make this day count.

Orð á frost-stangli

2012-01-25T23:53:00.000Z

Heimurinn breyttist í ævintýri í dag.

Ég datt líka ofan í snjóinn og týndist næstum því.

Fékk mér óvart kók.

Hugsaði mikið - og reyndi að fylgja einu snjókorni með augunum.

Fór í koddaslag.

Sat í sófanum og fann hvað það er ótrúlega kósí að hlusta á vindinn blása fisléttum frostrósum aftur til himins - eða svona hér um bil.

Það er tilfinning í sálinni sem hreiðraði þar um sig í morgun.

Það er eitthvað við snjóinn...

Snjókorn

2012-01-18T10:59:00.001Z

Það snjóar og snjóar. Hvít snjókorn og fullkomlega skapaðar flygsur umkringja Ísland. Þær þeytast í allar áttir, í hringi og út og suður. Allt er hvítt. Eins og óskrifuð blaðsíða. Eins og nýtt upphaf. Hvert korn er einstakt, ekkert er eins. Eins og mannfólkið. Þau eru misjöfn að stærð og gerð og lenda í ýmsu - misgóðu - á leiðinni til jarðar, en öll eru þau ótrúlega falleg. Eins og við.

- Eitt lítið snjókorn.

Snjóenglar og hálfur súkkulaðikassi

2011-12-01T14:29:00.001Z

"Það er alveg einstaklega spennandi að fylgjast með bílnum mínum drukkna í snjó." Þetta var skrifað í gær þegar ég sat við gluggann í vinnunni og fylgdist með snjónum henda sér til jarðar í stórum mjúkum flygsum. Það var líka alveg einstaklega gaman að skafa af honum í 20 mínútur eftir vinnu - með kúst og sköfu að vopni! Ég hefði getað lagst ofan á hann og gert snjóengil - en ég gerði það ekki. Ein samstarfskona mín gerði það hins vegar um daginn. Hún hljóp út á plan þegar enginn sá til, valdi sér góðan stað og henti sér í snjóinn - eða öllu heldur brölti niður á jörðina í stuttum kjól og nælon sokkabuxum - og gerði snjóengil. Á bílastæðinu. Síðan kom hún inn, brosandi kjánalegu brosi alveg út að eyrum með snjókorn í hárinu og út um allt. Við hlógum öll.

Núna sit ég líka í vinnunni. Það er lítið að gera. Við sitjum hér tvær, með kaffibolla og búnar með hálfan súkkulaðikassa. Jólalögin dilla sér heillandi í bakgrunn og jólatré teygir úr sér fyrir framan okkur. Ég blogga um aðgerðaleysið, hún spilar tölvuleik. Þetta er nú meiri dagurinn. Ég er að hugsa um að henda mér í snjóinn eftir vinnu og gera einn snjóengil. Svona í tilefni alls.

Aðventan, jólaperlur og kósíheit

2011-11-27T15:03:00.001Z

Það er komin aðventa í húsið. Ljósastjörnur hanga í gluggunum og húsið angar af piparkökum og mandarínum. Mamma sat í gærkvöldi og föndraði fallegasta aðventukrans sem til er. Hún er svo hæfileikarík hún móðir mín. Þegar við komum inn úr snjónum voru grenigreinar út um allt, Frank Sinatra á fóninum að syngja jólaperlur og súkkulaðimolar að hrynja ofan í skál. Í dag var stemningunni haldið áfram og við fjölskyldan sátum inni í stofu, kveiktum á fyrsta kertinu og gæddum okkur á yndislegu aðventukaffi. Núna er Carola að syngja um jólin á norsku. Það hefur hún gert á þessu heimili frá því ég man eftir mér. Ekkert nema kósí.

Paradise

2011-11-26T01:15:00.001Z

Ég sit ein í myrkrinu og hlusta á Paradise með Coldplay. Frostið er úti og það glitrar eins og stjörnur. Loftbólurnar springa í kók-glasinu. Hárið er úfið og augun þreytt. En lagið er gott. Bara gott.

Snjókorn...

2011-11-25T13:24:00.001Z

Lítil og hvít listaverk hringla niður úr háloftunum. Loksins er fallegi jólasnjórinn kominn. Það er ekki annað hægt en að dáleiðast af fegurðinni. Ég hlakka til að labba heima úr vinnunni á eftir. Kannski kem ég við í búðinni og splæsi í einn kósí geisladisk. Ég gæti setið endalaust við stofugluggann, með góðan kaffibolla og horft á kornin svífa með ljúfa tóna allt í kringum mig. Mmm :)

Svolítið "fullorðins"...

2011-11-17T19:01:00.001Z

Það er kítl í sálinni minni. Það minnir mig á fuglatíst. Ofurlítið og agnarsmátt.

Það er svo margt nýtt að gerast í lífinu mínu. Það er hvíslað "fullorðins" úr öllum hornum. Ég ætla að njóta hvers kafla.

Ég fékk lánað heilt kíló af brúðkaupsblöðum. Nú er það konfekt fyrir augun á hverju kvöldi - jibbí! Skipulagið komið á fullt og pennar í öllum regnbogans litum hafa verið dregnir upp á yfirborðið. Listagerð í hæstu hæðum.

... :)

Krúttleg rjómasletta eða rokið?

2011-11-14T14:40:00.001Z

Það er svoleiðis hífandi rok hérna í Hafnarfirðinum að bílarnir eiga í mestu erfiðleikum með að halda sig á jörðinni. Ég veit varla hvort ég þori að keyra yfir til Reykjavíkur á eftir. Klukkan silast áfram á meðan ég hakka í mig hverja blaðsíðuna á fætur annarri í Gamlingjanum. Þessi bók er ótrúlega öðruvísi skemmtileg. Það sem maðurinn hefur ekki lent í. Mæli með því að þið gluggið í hana við tækifæri.

Hin himnesku tár streyma niður gluggana og sveiflast til allra átta með vindinum. Það er nú ósköp gott að vera inni á svona dögum. Ég væri þó helst til í að vera heima, kúrandi í sófanum undir teppi með rjúkandi heitan kaffibolla eða súkkulaðibolla með krúttlegri rjómaslettu ofaná. Jafnvel með saumadótið við hlið mér. Nú, eða heklunálina. Já, ég var að læra að hekla um helgina. Fyrsta blómið heppnaðist nú bara nokkuð vel finnst mér, þó nálin hafi þvælst fyrir mér til að byrja með. Þetta er kúnst. Það sem hægt er að gera með einni nál og löngu bandi - ótrúlegt.

Jæja, ég held ég fylli vatnsflöskuna mína af nokkrum svalandi dropum og undirbúi mig andlega fyrir ferðalagið heim á leið í lok vinnudags. Jæks.

Nigella's kitchen

2011-11-10T21:11:00.001Z

Eftir kvöldmatinn þá settist ég niður fyrir framan sjónvarpið með ilmandi kaffibollann minn og súkkulaðimolana tvo og tók saumadótið í hendurnar. Fréttirnar rúlluðu áfram í takt við sporin mín á striganum en ég hafði varla fyrir því að líta upp, þvílík dásemd sem það er að sauma þetta verk! Þangað til Nigella koma á skjáinn. Ég verð að viðurkenna að ég var einfaldlega að uppgötva þessa listakonu. Hún er snillingur. Fullkomlega breskur hreimur, hundrað dásamleg lýsingarorð og allt svo einfalt og fallegt. Yummy! Ég er komin með nýtt áhugamál: Eldhúsið og öll þau undur sem verða til þar.

Kaffibollinn, saumalína og allt sem er kósí

2011-11-09T11:12:00.000Z

Ég kúrði undir sæng í gær eftir að ég kom heim úr vinnunni og lét hugann reika niður minningabraut bloggtíðarinnar. Eftir hálftíma kúr þá vippaði ég af mér sænginni og stalst í tölvuna og skoðaði gamlar bloggfærslur frá því í denn. Mikil ósköp var það skemmtilegt og það minnti mig á hvað það er gaman að hnoða saman þessa texta og pælingar um lífið og dagrenningar. Síðasta árið hef ég ætlað að byrja aftur af fullum krafti en einhvern veginn hefur hversdagsleikinn komið í veg fyrir það. Núna hins vegar mun textasmíðin gefa hversdagsleikanum líf. Og ég meina það í þetta skipti.

Það er svo gaman að lifa! Ég kom við í Te og Kaffi í gær og gæddi mér á einum besta kaffibolla sem hefur ratað inn fyrir mínar varir. Svei mér þá. Sálin mín steig dans af kátinu. Ég byrjaði líka að sauma dulítið sem ég hef ætlað mér að gera í heilt ár. Skelli kannski mynd af því inn við tækfæri... en þó ekki fyrr en það er komið svolítið áleiðis.

Bókin þessa vikuna er eftir Jonas Jonasson: Gamlinginn sem skreið út um gluggann og hvarf. Hún er skemmtileg. Hingað til að minnsta kosti. Sjáum hvernig það fer.

Kveikti lítil kertaljós í dimmunni í gærkvöldi. Svo yndislega kósí.

Drip Drop...

2011-10-21T20:55:00.000Z

Stundum er bara hægt að hlusta regnið.

Ímyndað ferðalag með súkkulaði í vasanum

2011-09-19T21:51:00.001Z

Sko. Ég er með eitt vandamál. Það heitir súkkulaði. Hvers vegna er svona erfitt að lifa án þess? Og hvers vegna ætti ég yfir höfuð að gera sjálfri mér það að sleppa því? Það er komið af grænmeti... einhver mótmæli? Nei, hélt ekki. Það er gott fyrir hjartað. Lyftir upp sálarkorninu eitt augnablik. Það heillar, bráðnar vel í munni. Bragðgott ferskt úr ísskápnum, brakandi úr umbúðum eða heitt með hvítum rjómatoppum. Það iljar og gleður - er algjört augnayndi. Ég sé bara ekki hvers vegna ég ætti að neita mér um súkkulaði.

Það er eitt sem er svo skemmtilegt að gera. Fara í ferðalag um IKEA. Ráfa um mismunandi stofueiningar og ímynda sér að maður eigi heima þar - geti sest niður með rjúkandi kaffibollann og kúrt sig niður í sófann með góða bók. Síðan liggur leiðin yfir í eldhúsin - baka eina köku hér og þar og henda sér svo í rúmin eitt af öðru. Innkaupalistinn verður sífellt lengri í huganum og ímyndaða heimilið verður bara betra með hverri beygjunni. Jæksabí.

Það er lítið sem gefur mikið.

Busl í polli og litasprengjur

2011-09-16T21:21:00.001Z

Hvers vegna hleypur tíminn frá okkur? Ég er komin með fráhvarfseinkenni, kítl í fingurna sem ég skilgreini sem blogg-leysi. Bætum úr því.

Ég sá litla fuglafélaga busla í skítugum polli um daginn. Það var yndisleg sjón. Þeir voru fimm saman, blakandi vængjunum ótt og títt eins og þeir væru að klappa saman lófunum. Vatnið skvettist í allar áttir, á þá og hina og út um allt. Ég brosti í hjartanu.

Haustið dillar sér í loftinu. Ég finn það í vindinum, ferska blænum sem læðist ofan í lungun. Trén eru í keppni um það hvert þeirra verði fyrst til að skipta um föt. Eins og lítill bróðir og lítil systir gera stundum í leik - hvort þeirra sé fyrst til að hátta sig. Laufin eru gul og rauð - takast svo í hendur og verða appelsínugul. Grænu laufin sitja hjá og horfa öfundsjúk á litadýrðina. En það sem þau vita ekki er að græni liturinn gerir hina ennþá fallegri. Haustið er gleðisprengja.

Bara gleði

2011-07-29T21:06:00.002Z

Það er svo einstakur ilmur í loftinu. Rigningin hristir upp í gróðrinum svo hann fer allur á ið og heillar mannfólkið upp úr skónum. Vindurinn kítlar laufin á trjánum og þau hlæja.

Mikið er dásamlegt að vera komin í langt helgarfrí. Svo á ég afmæli á þriðjudaginn. Bara gleði.

Skýjakrílin...

2011-07-28T16:08:00.000Z

Skýjakrílin eru með samkomu á himnum. Þau fella tárin eitt af öðru. Mikið vildi ég að þau hefðu vit og myndu flýta sér yfir til Afríku og þangað sem þeirra er meiri þörf. Ef ég gæti þá myndi ég safna þeim í umslag og senda þau með hraðpósti.

Það lítur ekki út fyrir að mér takist að halda mig við áskorunina. Tíminn er að flýta sér svo mikið að dagurinn er búinn áður en maður veit af. En ég hef líka örlitla afsökun. Nú fer þetta í aðeins meiri forgang.

Elsku Noregur

2011-07-23T14:14:00.003Z

Það er skuggalegt ský sem liggur yfir Reykjavík. Og vindurinn veit öll leyndarmálin því hann getur varla þagað, þjótandi á milli trjánna. Ég reyndi að hengja upp þvottinn úti í garði en það gekk heldur brösulega þar sem hann réðst á mig með hverri vindhviðu. Það er örlítill fugl að leika sér í storminum fyrir utan gluggann minn, með útbreidda vængina vaggar hann í vindinum eins og við myndum fljóta á öldum hafsins. Skýin þjóta og laufin hringla. Ætli það sé samúð með elsku Noregi sem hangir yfir öllu?

Gullmolar í hversdagsleikanum

2011-07-18T01:09:00.004Z

Það er sannleikur að lífið þýtur hjá án þess að maður taki eftir því. Til dæmis - mánudagar eru furðulega fljótir í hversdagshlaupinu. Sama hvernig á það er litið, mánudagur er alltaf kominn aftur. Það er þess vegna svo dásamlegt þegar hugurinn hægir á sér, tekur sér tíma til þess að horfa í kringum sig og taka eftir þessum litlu gersemum sem leynast í hverjum einasta degi. Í gær sá ég fjólublá fjöll - undurfalleg í fjarskanum. Í síðustu viku keypti ég mér hvítan vönd af krísum. Mér leið eins og Önnu í Grænuhlíð þar sem ég rölti út úr Kringlunni með innkaupapokann í annarri hendi og veglegan blómvöndinn, innpakkaðan í hinni. Þau standa ennþá á borðinu inni í stofu og lífga uppá dagana. Um daginn sá ég mynd sem gaf mér svo mikið knús í hjartað. Hún heitir Flipped - algjör gullmoli sem kítlar táslurnar. Leitið að gullmolunum, þeir eru alls staðar!

Sokkatáslur og dropaskreyttir lokkar

2011-07-04T20:42:00.004Z

Ástin er farin í Vatnaskóg og ég sit heima og prjóna sokka. Þeir eru sætir og grænir, fyrir litlar tásur.

Ég skrifa líka. Get ekki án þess verið.

Á leiðinni heim úr vinnunni þá ringdi svoleiðis á mig dropum að ég valhoppaði næstum því. Hárið fauk allt í kringum andlitið því vindurinn var í góðu skapi. Þegar heim var komið var ég því með úfna en dropaskreytta og skínandi lokka. Ég hringlaði hausnum og skrautið skvettist af mér eins og af blautum hundi. Það kviknaði bros sem læddist út að eyrum.

Það er kominn júlí og enn finnst mér sumarið vera að fela sig. Ætli mér takist nokkuð að finna það áður en haustið hleypur í mark? Það er enn von.

Það er svo frábært þegar nágranninn fer að bora grjót klukkan níu á laugardagsmorgni. Það glumdi svoleiðis um hverfið að stírurnar hrukku í kút og út úr augunum. Ég faldi mig undir koddanum.

Veröldin er blaut í dag og því tilvalið að mála skýin. Þau teygja úr sér eins og fallegur strigi sem bíður eftir penslinum...

Smáræði

2011-06-29T20:06:00.002Z

Það er alveg dásamlegt hvað einn súkkulaðimoli getur lífgað mikið upp á erfiðan vinnudag. Mmm....

Náði mér í fleiri freknur í dag. Sólin var að dreifa þeim ókeypis.

Sumarið...

2011-06-28T23:17:00.005Z

Eitt af því sorglegasta við sumarið er að þurfa að rífa sig úr örmum sólarinnar og yfirgefa fagran söng fuglanna sem ómar um grasigrónar fjallshlíðarnar í Bjarkargili. Endalaust túnið, jarmið í kindunum, svarthvítir sandarnir, skógurinn, blómin, vindurinn, ilmurinn... og humlurnar. Þessi staður væri ekki samur án þeirra. Fann nokkrar líflausar á gólfinu þegar við komum og uppgötvuðum við að samfélagsaðstaðan þeirra þetta sumarið er undir húsinu. Ein hafði verið skipuð sem varðstjóri og sveimaði hún stöðugt fyrir utan útidyrnar, ýmist í njósnaleiðangri eða öðrum þvílíkum erindagjörðum. Ég sá hana fyrir mér með lítinn hermannahatt og riffil á stærð við eldspýtu, þrammandi í loftinu með suðið í eyrunum og vængina blakandi í takt.

Maríuerlu-par hafði búið sér til hreiður í leikkofanum, Bunukoti, og skiptust þau á að halda vörð um það, tístandi sín á milli í þeirri veiku von að stóra fólkið hætti að glápa á sólina og kæmi sér í burtu. Skipulagt vaktaplan fór fram í hæstu toppum trjánna og sveifluðust hjúin fram og til baka með greinunum þegar vindurinn blés um þær eins og ekkert væri eðlilegra. Ef ég bara gæti verið fugl í einn dag...

Að þurfa svo að demba sér í vinnu þegar Reykjavíkin tók völdin var heldur grátt gaman. Ég reyndi einu sinni að planta peningablómi í einlægri von um að upp myndi vaxa peningatré. Sá draumur varð aldrei að veruleika. En þó sumarið einkennist af vinnudögum þá hef ég einsett mér að fylla þá af lífi. Lifa í núinu og gera eitthvað nýtt á hverjum degi. Jarðarberin eru í blóma og ilmurinn af nýslegnu grasinu liggur í loftinu. Það er gaman að lifa.

Vetrarfuglar og hlæjandi sólin

2011-06-22T22:57:00.002Z

Það er skrítinn heimur sem sést í gegnum linsuna á ljósmyndavél. Hann er einhvern veginn töfrandi. Stundum sér augað ekki sköpunarverkið fyrr en linsan rammar það inn. Þessir undursmáu vetrarfuglar tístu sig inn að hjartarótum einn kaldan dag í vetur. Ég man að ég velti því fyrir mér hvað þeir hefðu að segja við hvern annan. Í kapphlaupi að næsta brauðmola byrjaði svo að rigna frostrósum. Þvílíkt fjör.

Á sólardögum ætti að vera lögbundið frí með launum í kaupæti. Sólin hló á himnum og dreifði geislum sínum meðal mannfólksins - á meðan sat ég inni við skrifborð og horfði löngunaraugum á athæfið. Ég reyndi að laumast út um gluggann - hann er stór - en það tókst ekki. Sólin hló að mér og dillaði sér.

Ef mér tekst ekki að blogga á morgun þá tekst mér það á sunnudaginn. En ekki fyrr. Ég er að fara að ná mér í innblástur úti í sveit. Þrír og hálfur dagur, umvafin í náttúrufegurð og ferskt fjallaloft. Yndisleikinn er skrifaður yfir það allt.

Sæt ský og sippuband

2011-06-18T03:07:00.003Z

Ég veit. Ef ég ætla mér einhvern tíman í veröldinni að verða rithöfundur þá verð ég að gjöra svo vel og skrifa að minnsta kosti eitt blogg á dag. Þýðir ekkert minna. Nú fer þetta í forgang. Og hana nú.

Þegar ég var keyrandi heim í morgundögginni í vikunni litu augu mín til himins og glöddust yfir sætustu skýjum sem sett hafa svip sinn á festinguna. Jarðaberjableik og mjúk í útliti, frosin á bláum fleti. Ætli þau hafi ekki verið sumarboðar. Sumarið hefur verið að kíkja á Ísland einn dag og annan dag í vikunni en stoppar ekki lengi. Það er eitthvað feimið við þessa Íslendinga sem vippa sér úr að ofan (karlmenn) og í bikinífötin (kvenmenn) um leið og geislarnir teygja sig fram úr skýjunum. Ég fékk að minnsta kosti fleiri freknur á nefið.

Bókin á náttborðinu mínu þessa dagana heitir The Secret Garden eftir Frances Hodgson Burnett. Mér finnst hún svo yndisleg. Þegar söguhetjan fékk sippuband að gjöf og sippaði í sig lífskraftinum þá gat ég ekki annað. Ég fór út í búð og keypti mér sippuband.

Ljósmyndaáskorunin er byrjuð. Eða hún byrjar í næstu færslu.

Sálarkítl og ljósmyndaáskorun

2011-06-16T20:53:00.003Z

Undanfarna daga þá hefur líðan mín einkennst af sérkennilegri tilfinningu. Ég áttaði mig síðan á því að það eru að minnsta kosti tveir hlutir sem hafa verið af skornum skammti í lífi mínu síðustu vikur - hlutir sem gefa lífinu mínu glans og hlýju. Hlutur eitt: tónlist. Hlutur tvö: skrif. Ég rauk upp í snatri og furðaði mig á því hvers vegna í veröldinni ég hafi troðið þessu tvennu ofan í kassa og inn í skúmaskot. Nú er nýtt fútt í tilverunni því það eru tónar sem tjútta í kringum mig og fingur sem sprikla á lyklaborðinu - og pennar sem vekja blaðsíður til lífsins. Ég skrifa því það veitir mér hamingju og fyllir sál mína af kítli. Það gefur líka minningum eilífan sjarma - ég vil ekki gleyma. Þess vegna tek ég myndir líka. Textar geta verið eins og myndir, ef þeir eru hnoðaðir vel saman. Það er kannski sniðug áskorun. Myndavélin mín er farin að rykfalla. Svona fer háskólanámið með mig. Ein mynd á dag og texti með - er það plan eða hvað?

Freknur á nefið

2011-06-13T13:20:00.002Z

Á vorin og sumrin kviknar nýtt líf í veröldinni. Allt sem veturinn svæfði svo undursamlega og breiddi yfir sína mjúku hnoðra-sæng hefur nú skriðið undan með grænan koll og sólskin á vörum. Ég geri tilraun til þess að vekja textaflóðið um leið. Kítla það í nefið. Kyssa það á kinn.

BA gráðan mín í ensku er komin til að vera. Útskriftin var á laugardaginn og flaug hjarta mitt um allan salinn og upp í himinn þegar prófskírteinið var komið í fangið. Nú tekur við stanslaus sumargleði og trylltur dans fingra minna á lyklaborðinu þar sem blómlegir textar munu vakna til lífs.

Ég stal nokkrum freknum frá sólinni um daginn og setti þær á nefið...

Little things...

2011-02-19T01:40:00.002Z

Ég sá lítið blóm áðan. Það var að reyna að lifa af í frostinu. Ég sá líka litla fugla-þresti sem kútveltust um allt eins og snjóboltar. Það kviknaði bros í hjarta mínu.

Ævintýri...

2011-01-29T15:03:00.004Z

Lífið er svo mikið ævintýri. Og ég er snillingur í að missa af því. Og ég er örugglega ekki ein um þá tilfinningu. En vá. Ég kem því ekki í orð. Lífið er svo mikið og djúpt en samt svo einfalt.

Ég átti yndislega kvöldstund með vinkonum í gærkvöldi. Allar á sinn einstaka hátt stórkostlegar. Og ég horfði í kringum mig og fékk risa-knús í hjartað. Ég er svo blessuð og heppin að eiga þær að.

Stundum finnst mér ég vera svo lítil. Svo agnarsmá. Ég kæmist einfaldlega inn í einn af regndropunum sem eru að þrífa húsið okkar að utan og gæti svifið með honum um allt í vindinum með VIP útsýni yfir Reykjavík.

Það er brjálað veður úti en ég ætla samt að reima á mig hlaupaskóna og berja mér leið í gegnum storminn.

Sprikl á morgnanna og fleira í þeim dúr

2011-01-10T10:22:00.003Z

Hversdagsheitið hefur runnið út í sandinn eins og við var að búast. Ég mun samt halda mig við það eins vel og ég get. Færslurnar verða því kannski færri en merkilegri fyrir vikið.

Síðasta önnin mín í Háskóla Íslands hefur litið dagsins ljós og mun ég vinna hörðum höndum að því að klára þetta með stæl. Framhaldið er þó enn þakið móðu. Spennandi að sjá hvað kemur út úr henni þegar líður á árið.

Ég vaknaði fyrir allar aldir í morgun til þess að mæta í Pilates kl. 6 í morgun. Það er mikið afrek því það er ekkert betra en kúr á morgnanna. Sérstaklega vetrarmorgna. Og það er með eindæmum merkilegt hvað það eru margir sem hafa sig undan hlýjum ábreiðunum svona eldsnemma á morgnanna. Ég hef uppgötvað nýjan heim sem er fullur af lífi þegar hinn almenni heimur er sofandi eða á mörkunum að koma sér rólega af stað út í daginn.

Það er alltaf jafn tómlegt þegar jólatréð hefur verið tekið niður og öll ljósin og fallega skrautið er horfið ofan í kassa. Hversdagsleikinn hefur tekið við að nýju og verður maður að skreyta hann og lífga með öðrum ráðum. Brosi. Hlátri. Ævintýragjörningi. Góðum mat. Sprikli á morgnanna. Góðum bókum. Kósíheitum með súkkulaði-ívafi. Allt sem gefur gleði í hjartað.

Frostbit og converse

2011-01-06T23:33:00.003Z

Síðasti dagur jóla var kvaddur með hangikjöti og öllu tilheyrandi. Tréð stendur þó enn í ljóma sínum, sem betur fer. Frostið ákvað að láta til sín taka og kveðja jólin með stæl. Nokkrar frostbitnar tær hér á bæ, converse - skór eru ekki málið á svona dögum.

Það hringlar í mér tilhökkun. Laugardagurinn verður góður dagur.

Vinagleði umvafin stjörnubliki

2011-01-05T19:56:00.002Z

Stjörnuglit á himnum. Bíltúr í myrkrinu með vindinn dansandi allt um kring. Vinaspjall og krúttlegur hlátur. Ljúffengur matur og jólaöl úr syngjandi glösum. Frostbitnar tær og yfirgnæfandi næturþögn. Spil og ilmandi súkkulaðisósa glitrandi á ísnum. Tónlist, andlitsskreyting og fleira myndrænt. En fallegast af öllu var vináttan, dillandi af hlátri undir stjörnubjörtum himni.

...

2011-01-04T16:44:00.001Z

Ég er við það að leggja upp í langferð.

Allt á hvolfi og voða kósí

2011-01-03T23:24:00.004Z

Vindurinn er í eltingarleik við sjálfan sig fyrir utan. Hann hleypur og hleypur, hraðar og hraðar hringinn í kringum húsið og reynir að grípa í skottið á sér. Eins og hundur. Mér tókst ekki að vakna í morgun til að byrja skokkið. Það kom mér reyndar ekki á óvart en ég mun reyna aftur. Feilið fólst í tveimur atriðum. Í fyrsta lagi þá eru svefnvenjur mínar komnar svoleiðis á hvolf að vinnudagurinn á sér enga von. Í öðru lagi þá er alltof notalegt að kúra í 10 mínútur og aðrar 10 mínútur og enn aðrar 10 mínútur. Þar til klukkan slær: Vinna!!! Og þá dugir lítið annað en að rjúka með látum í sturtuna og þramma svo frísklega niður brekkurnar. Ég get svo sem talið mér trú um að það jafnist á við skokkið. En það gerir það samt ekki. Önnur tilraun dagsins misfórst líka vegna vindsins. Teppið, heita súkkulaðið og góða bókin voru bara fyrri til að fanga athygli mína. Er það nú.

To-do-list

2011-01-02T20:56:00.004Z

Það er alveg magnað hvað maður eyðir tímanum í ekki neitt þegar frí skellur á. Ég var með langan lista yfir hluti sem ég ætlaði að gera í jólafríinu og hann er ekki einu sinni hálfnaður. Ætli ég verði ekki bara að byrja upp á nýtt og gera hann að lista yfir hluti sem ég ætla að gera á nýja árinu. Ég er þó að lesa 3 mismunandi bækur sem eru ekki skólabækur og það er afrek út af fyrir sig. Svo byrjar skokkið á morgun. Ætli mér takist að vakna snemma og taka einn hring fyrir vinnu?

Stjörnuljós og yndislestur

2011-01-01T22:25:00.003Z

Ljósadýrðin var svo sannarlega viðloðandi í gærkvöldi og Íslendingar kunna heldur betur að sprengja gamla árið með stæl. Fyrsti dagur ársins hefur runnið áfram með tilheyrandi gamlársþreytu og afgangs-stjörnuljósin fengu að lýsa upp kvöldmyrkrið. Ennþá heyrast hvellir í fjarska en snjórinn er hvergi sjáanlegur. Ég tiplaði á sokkunum út í garðinn til að sveifla stjörnuljósum og drekka í mig dýrðina frá síðasta gosinu. Fegurð og ljómi = bland í poka. The Hobbit spriklar á borðinu mínu og bíður eftir að vera lesinn. Þessi bók er yndisleg. Nú kúri ég mig við kertaljós og læt orðin streyma allt í kring.

Hoppandi fegurð og blikandi fyrirheit

2010-12-31T16:46:00.002Z

Síðasti dagur ársins er rétt að verða hálfnaður og fólk er strax byrjað að skjóta honum burt með látum og ljósadýrð. Ég hefði persónulega viljað hanga lengur í dagsbirtunni þar sem himininn var hoppandi fagur og svo hjartanlega fjólublár á litinn að augun mín heilluðust á augabragði. Rétt fyrir ofan borgina hringsnérust blár og fjólublár í þéttum spretti á hlaupabrautinni sem skýin höfðu útbúið. Alveg stórkostlegt. Ég hef það á tilfinningunni að stjörnurnar munu dansa í kvöld. Og þegar miðnættið brýst inn með látum munu þær blika í augum mannfólksins hvar sem það stendur meðal ættingja og vina með fyrirheit um splunkunýtt ár. Ég hlakka til að sjá hvað kemur trítlandi á móti mér þetta árið.

Here we go again...

2010-12-30T20:06:00.003Z

Obbosí, það eru næstum því tvö ár síðan ég hripaði eitthvað niður hérna. Þetta er nú ekki hægt. Nú er árið 2010 að renna sitt skeið og árið 2011 að klæða sig í sparifötin. Það er alltaf svo mikil spenna sem fylgir áramótunum, ný tækifæri og nýir tímar hanga á öllum greinum og fleiri, fleiri mjallhvítar blaðsíður liggja fyrir framan okkur og bíða eftir að verða skreyttar með ævintýrum og kærleika! Vá, hvað þetta er spennandi :) Ég finn á mér að þetta ár hefur eitthvað alveg einstakt uppá að bjóða og ég get ekki beðið eftir að smakka á því! Það er svolítil pressa á manni að strengja áramótaheit svo ég ákvað að láta verða að því. Árið 2011 ætla ég að henda hingað inn orðarunu af einhverju tagi á hverjum degi - there, I said it! Og í tilefni af því fæ ég mér súkkulaðimola, mmm, og það ekki í fyrsta skipti á ævinni...

Hérna kemur sólin

2009-03-19T15:11:00.004Z

Það er vinnudagur. Hvergi friður. Fólkið rúllar inn eins og það fái borgað fyrir það. Það getur nú samt verið heldur skondin sjón að fylgjast með öllum þessum fjölda. Alls kyns týpur af einstaklingum sem þurfa að fá bílinn sinn skoðaðan. Meira að segja í kreppunni. Ég tók mér andartaksstund í ringulreiðinni og horfði út um risavaxinn gluggann: Þar spígsporaði lítill fuglsangi. Alveg í sínum eigin heimi. Algjörlega ómeðvitaður um umhverfi sitt. Kroppandi í mola á götunni. Síðan hóf hann sig til flugs og hringsnérist á braut út í buskann. Eitthvert langt, langt í burt.

Nú fylgist ég með heldur brúnaþungum skýhnoðrum, fikra sig áfram yfir skærbláan himinflötinn. Það er eins og þeir séu að læðast, tipplandi á támínum sínum til að angra ekki góða veðrið. Ég óska þess í hjarta mér að þeir hafi skilið frostkornin eftir heima. Þau eru úrelt um þessar mundir.

Það berjast innra með mér blendnar tilfinningar þegar ég hugsa til sumarsins sem er á næsta leiti. Eins falleg og blómum þakin sumargolan getur verið að þá dregur hún með sér heilan haug af rassálfum þetta árið. Túlki það hver fyrir sig.

Það ómar í mér einhver kátína. Útvarpið hefur spilað heldur betur skammtinn af góðum, gömlum og kunnuglegum lögum í dag. Í þessum skrifuðu orðum ómar: "Here Comes The Sun" með Bítlunum, og haldiði ekki bara að sólin heyri tónana og kíki undan skýjunum rétta á meðan.

Fagurhvít dagrenning

2009-01-27T16:20:00.002Z

Ég vaknaði í morgun með sárt ennið. Lítill svefn og engin nenna í blaðburð. Ég drattaðist nú samt í fötin og út um dyrnar. Á móti mér flæddi þessi skínandi bjarmi frá nýföllnum snjóflygsum. Þær höfðu tekið höndum saman og breytt úr sér yfir allt sem augun mín sáu. Allt var fagurhvítt og svo hreint á að líta að ég þorði varla að hreyfa mig. Ég gat ekki annað en skokkað með blöðin og lítið bros á vörunum á meðan ég tók inn alla fegurðina. Mikið var gaman að bera út í morgun!

Síðustu tvo daga hef ég verið að reyna að basla við að koma internet.is/annalilja í gang á ný, með litlum sem engum árangri. Ó það vesældar-vesen. Ég kasta bara poppkorni í það.

Í gær varð ég þess heiðurs aðnjótandi að fá að stússast á ný! Bílnum var startað, bensínstöð var fyrsta stopp og svo var brunað af stað. Út um frosti lagðar grundir með músík í andrúmsloftinu. En þegar ég týndi Moggahúsinu var mér nóg boðið á sjálfri mér. Hver í veraldar-ósköpunum týnir Moggahúsinu? :) Og ég hló upphátt, ein í bílnum, er ég brunaði áleiðis í kolvitlausa átt.

Ég get ekki annað en dásamað litla fuglinn minn. Hann skilur meira en bara bí-bí og alla hina rúllandi tónstigana. Það er augljóst að honum líður best í búrinu sínu. Þegar ég opna það til þess að hleypa greyinu út þá vippar hann sér að opinu, teygir fram gogginn, bítur í hurðina og lokar henni! Og ekki bara einu sinni, heldur alltaf. Over and over again. Takk fyrir mig pent :D. Hann hefur gáfur, þessi elska.

Hvað hefur orðið um blogg-menninguna? Ég man þá tíð þegar vinahringurinn bloggaði í takt við gjörninga hversdagsleikans.... :)

Blaðberi once again

2009-01-22T03:28:00.004Z

Það er með ólíkindum hvað heilinn minn er vitlaust hannaður. Þegar ég er orðin yfirmig þreytt og skríð undir góðu sængina mína og hnuðla mig upp í köggul, algjörlega ready fyrir friðsælan svefn, þá fara ótrúlegustu hugsanir og pælingar að streyma. Eins og einhver hafi skrúfað frá krana þarna inni. Ég reyni að sussa á þær og banka í hausinn, biðjandi hann um að gjöra svo vel að hafa sig hægan, því sumir séu að reyna að sofa. En nei-nei... ég gæti allt eins verið að tala kínversku við hann! Og ekki batnar það þegar ég á að vakna eftir, tjah... eina og hálfa klukkustund, eins og tíminn er staddur um þessar mundir, til þess að dreifa morgunblaði inn um lúgur sofandi mannabarna. Blaðberi once again... ég er nú hrædd um það fólk-s. Skokkandi í hálkunni... augun mín verða í kross þegar að því kemur.

I wanna shine like the stars in the heavens

2009-01-17T21:36:00.006Z

Hvað er draumur? Speak up...

Ég var að hugsa í dag. Og ég áttaði mig á smávegis sannleika. Við erum alltaf að láta okkur dreyma. Dreyma um framtíðina, eitthvað sem okkur langar að upplifa... og í kjölfarið erum við alltaf að bíða eftir að draumar okkar vakni til lífs. Samt gerum við svo lítið til þess að vekja þá. Af hverju ekki að kítla þá oggulítið? Eða skvetta vatni framan í þá? Það ætti að vekja þá... get my point?

Frostblómin svífa af himnum

2009-01-13T16:12:00.002Z

Eitthvað er hormónaflæðið í sérkennilegri stemningu þegar ungt fljóð, like myself, tárast yfir disney-kvikmyndinni Cars. Einstaklega góð mynd verð ég að segja, fallegir tónar og karakterar af öllum gerðum... hún snerti við hjartarótunum mínum, augljóslega.

Skólabókunum rignir yfir mig... og námsefni af misgóðum skammti. Frekar kýs ég að kurla mig upp á góðum stað í kósýfíling, lesandi bók að eigin vali, sötrandi heitt súkkulaði með rjómaklessu... ef til vill nokkrir vel valdir tónar í bakgrunn... yndis tilhugsun.

Það er samt ágætt að fá rútínuna í samt lag aftur. Jólafríið hefur tilhneigingu til að fara algjöran kollhnís... aftur-á-bak! Svefnleysið er að silast úr mér, á sínum skjaldbökuhraða að sjálfsögðu.

En í heiminum er kalt. K-u-l-d-i. Brr... like frozen, yo! Við erum að tala um stingandi frýstings kulda sem fer undir húðina. Ég vildi að ég ætti fjaðrir á lager. Þær hljóta að vera hlýjar... gæti kurlað mig upp í þeim og jafnvel svifið til himins. Heimsótt Jesú og gefið honum High-Five fyrir elsku sína og kærleik.

Raindrops keep falling on my head

2008-12-10T01:15:00.002Z

Prófin mín trítla hjá, eitt af öðru, í halarófu. Þau hverfa fyrir hornið, eitt af öðru, í halarófu. Ég á fjóra grallara eftir. Sýni þeim í tvo heimana, með hægri sveiflu og sparki í rassinn. Mikið verður ljúft að klára þessi ósköp og svífa síðan inn í yndislegt jóla-jóla með glimmer í augunum!

Minn brúr og litla ég höfum tekið upp þann dásemdar sið að finna okkur alltaf ákveðið theme-song fyrir prófatarnir. Það er aldrei meðvitað, það bara gerist. Í þetta sinn er það lagið um regndropana. Það léttir lundina og gefur okkur gleði-knús í hjartað. Mætum hvort öðru inn í eldhúsi, til dæmis, bæði að stelast í smá jólaöl til huggunar (því prófalærdómur er jú svo óskaplega pínlegur), og erum þá bæði raulandi lagið í okkar eigin heimi. Ég kann samt bara fyrstu setninguna. Raindrops keep falling on my head... La-la-la...

Ég var í strætó í gær, á leiðinni heim í skammdeginu, raulandi lagið í hugarheimi. Þá sá ég gamla konu. Hún var svo innilega krumpuð að brosið mitt fæddist samstundis. "Svona krumpuð væri ég til í að vera þegar ég verð gömul..." hugsaði ég. Það var ákveðinn fegurðarljómi yfir henni, með sínar mörgu krumpur og skemmtilegu.

Það eru frostnálar í loftinu.

The wonders of the world

2008-12-03T21:01:00.004Z

Púsluspil. Mig langar í nýtt púsluspil. Einhvern veginn þá tengi ég púsluspil alltaf við jólin. Ég púsla alltaf á jólunum. Ég verð að redda því fyrir þessi jól. En fyrst er það ritgerðin... og prófin...

Fyrir langa löngu setti ég mér það háleita markmið að skora alveg meiriháttar fótboltamark. Standa á miðjum vellinum, í boltagallanum, moldarslettur framan í mér og á mér, grasgræna í buxunum. Það er myrkur því það er kvöld, úðarigning umlykur allt og alla, ofbirtan frá vallarlýsingunni sker í augun. En mér er sama. Brjálaðir fótboltagaurar koma æðandi að mér úr öllum áttum. Ég sé bara markið. Skokka létt á staðnum og... dúsh! Hann flýgur fagurlega yfir völlinn, kalt kvöldloftið, brýtur sér leið í gegnum regnið. Markmaðurinn veit ekki sitt rjúkandi ráð og skelfingin læðist yfir svip hans. Í óðagotinu ætlar hann að hoppa í allar áttir samtímis... boltinn skellur í markinu og gaurinn (greyið) lendir flatur fyrir framan. "And that's how it's done..." :)

Það er svo auðvelt að gleyma því sem skiptir máli. Sérstaklega í nútímanum. Það eru svo margir sem gleyma að lifa núna. Lífið er núna, eins og síðasta færsla fjallaði um. Ég á bók. Gula bók. Og í henni er listi. Hann er langur og hann stækkar sífellt. Hann heitir "Things that make me happy". Mig langar að deila með ykkur smávegis broti:

- vel þýddar skáldsögur

- litli lífsglaði maðurinn sem kom í vinnuna og gaf okkur mjólkurhristing for no reason einn góðan vordag

- latté með Jesú

- kickin' it Jesus-style

- brownies

- penguins

- taka góða ljósmynd

- roadtrips út í buskann

- vita hvert ég er að fara

- rata þegar ég er að keyra

- smella síðasta púslinu í púsluspil

- glimrandi fornbílar

- þegar vini gengur vel

- skrifa bréf

- segja fyndin orð á ensku t.d. toseys

- sitja með tærnar ofaní læk in the middle of nowhere

- keyra þegar enginn annar er á veginum

- hljóðið í ritvél

- fara síðust út úr kvikmyndahúsi

- þegar prófatörn klárast

- hvernig lítil börn brosa

- heyra lag í útvarpinu sem vekur upp góða minningu

- fá bréf eða póstkort

- gamlar myndir af foreldrum mínum þegar þau voru ung

- the smell and sound of rain

- finna nýjan felustað

- breskur hreimur

- gamlar bækur... the way they feel and smell... og hvernig maður veit að þær hafa verið lesnar ótal sinnum

- kjánaleg samtöl

- explore the wonders of nature

Endilega ef þið hafið eitthvað til þess að bæta við listann, please do! Og hey, þið sem ákveðið að gleðja hjarta mig og kommenta að lestri loknum þá væri voða gaman ef þið mynduð smella í hnappinn sem heitir "Name/Url", því þar getiði kvittað undir nafni. Þá sé ég hverjir það eru sem hinkra hér við :)

Lífið er núna!

2008-12-01T23:21:00.002Z

Ég vaknaði í morgunsárið, með hárið í bendu og krumpur á bómullarnáttfötunum mínum, og trítlaði fram í eldhús. Þar stóð pabbi, skerandi niður grænmeti, eldhress að vanda eftir morgunleikfimina. Bróðir minn þuldi upp stærðfræði formúlur og reglur eins og vitlaus maður (ég ýki kannski smávegis), enda hið víðfræga MR próf í talnagöldrum í uppsiglingu. Ég laumaðist til að taka upp símann minn og senda ástinni minni smáskilaboð frá hjartansrótum, bjóðandi honum góðan daginn. Í sömu andrá sveif móðir mín niður stigann sem liggur frá efri hæðinni, klædd í hversdagsgallann og alles. Stuttu seinna kemur litla systir bröltandi niður sömu leið, með stýrurnar í augunum, alls ekki nennandi að fara í skólann. Hver og einn fjölskyldumeðlimur raulandi sitt morgunstef í takt við hljómfagra tóna söngfuglsins í gyllta búrinu. Aðventuljós í stofuglugganum, jólaljós hangandi í öðrum gluggum, flygsur af nýföllnum snjó fyrir utan þá alla. Frostið fyrir utan. Hlýjan fyrir innan. Nýlagað kaffi á könnunni rataði beinustu leið ofan í fallegu kaffikrúsina mína og hélt ég um hana með báðum höndum á meðan trítlið mitt bar mig að borðstofuborðinu. Kúrandi mig ofan í stólinn, sötrandi ilmandi kaffið mitt, flettandi utan af mandarínunni rek ég augun í meiriháttar setningu eftir Þorgrím Þráinsson, sem blasir við mér á risavaxinni auglýsingu í morgunblaðinu. "Vertu besta útgáfan af sjálfum þér á hverju einasta augnabliki. Lífið er núna!"

Jazzing my way through

2008-11-30T20:41:00.000Z

Það er með trega og tárum sem ég flyt mig um set. Það var engin undankomuleið. Glöggir lesendur hafa eflaust áttað sig á hvers vegna ég vel einmitt daginn í dag til þess að stússast í flutningum. Einfalt. Prófatörnin er við það að hefjast og því tel ég lífsnauðsynlegt að hafa þennan vígvöll orðaflaums og hugsanaflæðis innan seilingar.

Dagurinn í dag hefur einkennst af ritgerðarsmíð. Eitt orð yfir það: Jakk. Það er nánast himneskt að hreiðra um sig hérna, með kaffibolla og kaldar táslur, og gefa textasmíðinni lausan tauminn, laus við lög og reglur. Næstu tvær vikurnar eða svo verða púl. Þær verða streð. Tár munu falla. Þreytan mun berjast fyrir yfirbugun stúdenta. Frelsið verður sífellt innan seilingar. En ég mun ekki bugast. Ég horfi til fjallanna. Smelli mér í mislitu sokkana... I'll be jazzing my way through.