Af sannri ást og lífinu...

Ég sat í sófanum og var að skoða brúðkaupsblöð í gærkvöldi. Í sömu andrá og augun mín gleypa í sig eina fegurstu brúðkaupstertu sem ég hef séð kemur systir mín trítlandi niður stigann með tölvuna í fanginu og heimtar að fá að sýna mér myndband á youtube. Á skjánum birtist eitthvað voða krúttaralegt strákaband syngjandi væmin tilbúin ástarlög - og litla skvísan hellti óðamála úr skálum krúttleikans. "Hann er sko uppáhalds þessi hérna!" Ég gat ekki annað en brosað. Að vera sextán og skotin í sætum söngvara. Æ æ. Sú var tíðin. Í dag er ég ástfangin af sætasta söngvaranum. Ég hélt áfram að fletta blaðinu á meðan lagið rúllaði áfram. "En varstu búin að heyra þetta?" spurði hún svo og ég bjóst við að á skjáinn kæmi annað lag í svipuðum dúr. Þess í stað datt blaðið á gólfið og augun límdust við skjáinn og fylltust af tárum. Þetta var lag sem ég heyrt margoft í útvarpinu - oft þegar ég er að vinna og ekki að hlusta almennilega á orðin. En þetta snerti við mér á magnaðan hátt. 

Þetta er Chris Medina að syngja lagið sitt What Are Words. Hann syngur það til unnustu sinnar sem lenti í hræðilegu bílslysi og varð fyrir miklum heilaskaða. Hlustið á orðin. Horfið á myndbandið. Þetta er falleg ást. Sannari og dýpri en margir kynnast á lífsleiðinni.

Lífið er ekki sjálfsagt. Það er gjöf. Það er líka hverfult og aðstæður okkar geta breyst á einu augnabliki. Við ættum að nota þennan tíma sem okkur er gefinn hér á jörðinni til að létta undir með öðrum. Sýna kærleika - umhyggju - góðvild. Þú veist aldrei nákvæmlega hvað manneskjan við hliðina á þér er að ganga í gegnum. Eitt bros getur breytt rigningu í sólskin.

Make this day count. 

Orð á frost-stangli

Heimurinn breyttist í ævintýri í dag.

Ég datt líka ofan í snjóinn og týndist næstum því.

Fékk mér óvart kók.

Hugsaði mikið - og reyndi að fylgja einu snjókorni með augunum.

Fór í koddaslag.

Sat í sófanum og fann hvað það er ótrúlega kósí að hlusta á vindinn blása fisléttum frostrósum aftur til himins - eða svona hér um bil.

Það er tilfinning í sálinni sem hreiðraði þar um sig í morgun.

Það er eitthvað við snjóinn...

Snjókorn

Það snjóar og snjóar. Hvít snjókorn og fullkomlega skapaðar flygsur umkringja Ísland. Þær þeytast í allar áttir, í hringi og út og suður. Allt er hvítt. Eins og óskrifuð blaðsíða. Eins og nýtt upphaf. Hvert korn er einstakt, ekkert er eins. Eins og mannfólkið. Þau eru misjöfn að stærð og gerð og lenda í ýmsu - misgóðu - á leiðinni til jarðar, en öll eru þau ótrúlega falleg. Eins og við.

 - Eitt lítið snjókorn.

Snjóenglar og hálfur súkkulaðikassi

"Það er alveg einstaklega spennandi að fylgjast með bílnum mínum drukkna í snjó." Þetta var skrifað í gær þegar ég sat við gluggann í vinnunni og fylgdist með snjónum henda sér til jarðar í stórum mjúkum flygsum. Það var líka alveg einstaklega gaman að skafa af honum í 20 mínútur eftir vinnu - með kúst og sköfu að vopni! Ég hefði getað lagst ofan á hann og gert snjóengil - en ég gerði það ekki. Ein samstarfskona mín gerði það hins vegar um daginn. Hún hljóp út á plan þegar enginn sá til, valdi sér góðan stað og henti sér í snjóinn - eða öllu heldur brölti niður á jörðina í stuttum kjól og nælon sokkabuxum - og gerði snjóengil. Á bílastæðinu. Síðan kom hún inn, brosandi kjánalegu brosi alveg út að eyrum með snjókorn í hárinu og út um allt. Við hlógum öll.

Núna sit ég líka í vinnunni. Það er lítið að gera. Við sitjum hér tvær, með kaffibolla og búnar með hálfan súkkulaðikassa. Jólalögin dilla sér heillandi í bakgrunn og jólatré teygir úr sér fyrir framan okkur. Ég blogga um aðgerðaleysið, hún spilar tölvuleik. Þetta er nú meiri dagurinn. Ég er að hugsa um að henda mér í snjóinn eftir vinnu og gera einn snjóengil. Svona í tilefni alls.

Aðventan, jólaperlur og kósíheit

Það er komin aðventa í húsið. Ljósastjörnur hanga í gluggunum og húsið angar af piparkökum og mandarínum. Mamma sat í gærkvöldi og föndraði fallegasta aðventukrans sem til er. Hún er svo hæfileikarík hún móðir mín. Þegar við komum inn úr snjónum voru grenigreinar út um allt, Frank Sinatra á fóninum að syngja jólaperlur og súkkulaðimolar að hrynja ofan í skál.  Í dag var stemningunni haldið áfram og við fjölskyldan sátum inni í stofu, kveiktum á fyrsta kertinu og gæddum okkur á yndislegu aðventukaffi. Núna er Carola að syngja um jólin á norsku. Það hefur hún gert á þessu heimili frá því ég man eftir mér. Ekkert nema kósí.

Paradise

Ég sit ein í myrkrinu og hlusta á Paradise með Coldplay. Frostið er úti og það glitrar eins og stjörnur. Loftbólurnar springa í kók-glasinu. Hárið er úfið og augun þreytt. En lagið er gott. Bara gott.

Snjókorn...

Lítil og hvít listaverk hringla niður úr háloftunum. Loksins er fallegi jólasnjórinn kominn. Það er ekki annað hægt en að dáleiðast af fegurðinni. Ég hlakka til að labba heima úr vinnunni á eftir. Kannski kem ég við í búðinni og splæsi í einn kósí geisladisk. Ég gæti setið endalaust við stofugluggann, með góðan kaffibolla og horft á kornin svífa með ljúfa tóna allt í kringum mig. Mmm :)