Ég veit. Ef ég ætla mér einhvern tíman í veröldinni að verða rithöfundur þá verð ég að gjöra svo vel og skrifa að minnsta kosti eitt blogg á dag. Þýðir ekkert minna. Nú fer þetta í forgang. Og hana nú.
Þegar ég var keyrandi heim í morgundögginni í vikunni litu augu mín til himins og glöddust yfir sætustu skýjum sem sett hafa svip sinn á festinguna. Jarðaberjableik og mjúk í útliti, frosin á bláum fleti. Ætli þau hafi ekki verið sumarboðar. Sumarið hefur verið að kíkja á Ísland einn dag og annan dag í vikunni en stoppar ekki lengi. Það er eitthvað feimið við þessa Íslendinga sem vippa sér úr að ofan (karlmenn) og í bikinífötin (kvenmenn) um leið og geislarnir teygja sig fram úr skýjunum. Ég fékk að minnsta kosti fleiri freknur á nefið.
Bókin á náttborðinu mínu þessa dagana heitir The Secret Garden eftir Frances Hodgson Burnett. Mér finnst hún svo yndisleg. Þegar söguhetjan fékk sippuband að gjöf og sippaði í sig lífskraftinum þá gat ég ekki annað. Ég fór út í búð og keypti mér sippuband.
Ljósmyndaáskorunin er byrjuð. Eða hún byrjar í næstu færslu.
