Heimurinn breyttist í ævintýri í dag.
Ég datt líka ofan í snjóinn og týndist næstum því.
Fékk mér óvart kók.
Hugsaði mikið - og reyndi að fylgja einu snjókorni með augunum.
Fór í koddaslag.
Sat í sófanum og fann hvað það er ótrúlega kósí að hlusta á vindinn blása fisléttum frostrósum aftur til himins - eða svona hér um bil.
Það er tilfinning í sálinni sem hreiðraði þar um sig í morgun.
Það er eitthvað við snjóinn...
