"Það er alveg einstaklega spennandi að fylgjast með bílnum mínum drukkna í snjó." Þetta var skrifað í gær þegar ég sat við gluggann í vinnunni og fylgdist með snjónum henda sér til jarðar í stórum mjúkum flygsum. Það var líka alveg einstaklega gaman að skafa af honum í 20 mínútur eftir vinnu - með kúst og sköfu að vopni! Ég hefði getað lagst ofan á hann og gert snjóengil - en ég gerði það ekki. Ein samstarfskona mín gerði það hins vegar um daginn. Hún hljóp út á plan þegar enginn sá til, valdi sér góðan stað og henti sér í snjóinn - eða öllu heldur brölti niður á jörðina í stuttum kjól og nælon sokkabuxum - og gerði snjóengil. Á bílastæðinu. Síðan kom hún inn, brosandi kjánalegu brosi alveg út að eyrum með snjókorn í hárinu og út um allt. Við hlógum öll.
Núna sit ég líka í vinnunni. Það er lítið að gera. Við sitjum hér tvær, með kaffibolla og búnar með hálfan súkkulaðikassa. Jólalögin dilla sér heillandi í bakgrunn og jólatré teygir úr sér fyrir framan okkur. Ég blogga um aðgerðaleysið, hún spilar tölvuleik. Þetta er nú meiri dagurinn. Ég er að hugsa um að henda mér í snjóinn eftir vinnu og gera einn snjóengil. Svona í tilefni alls.
